Rekenkracht is een markt, geen abonnement

Twee feiten verdragen elkaar slecht. AI-werk komt in extreme pieken: een bedrijf heeft twintig minuten lang enorm veel capaciteit nodig en de rest van de dag vrijwel niets. En de hardware die dat werk aankan, staat grotendeels stil: in kantoren, in serverruimtes en steeds vaker in machines die voor één taak zijn gekocht die inmiddels klaar is.

Capaciteit per uur huren bij een grote aanbieder lost het eerste feit op door het tweede te negeren. Het werkt, en het betekent dat u een derde partij een meerprijs betaalt voor iets wat al in het gebouw staat.

Waarom gridcomputing er eerder niet van kwam

Het idee is tientallen jaren oud en is grotendeels mislukt, om redenen die nooit met het netwerk te maken hadden.

Vertrouwen. Het werk van een ander op uw machine draaien, of uw werk op die van een ander, vraagt om isolatie die echt moeilijk is, en om een reden om de uitkomst te geloven.

Matching. Capaciteit van de juiste vorm vinden, op het juiste moment en tegen een aanvaardbare prijs, is een onderhandeling, en voor onderhandelen op machinesnelheid bestond geen goede oplossing.

Verrekening. Bijhouden wie wat gebruikte, en het voor iedereen de moeite waard maken, is nooit opgelost op een manier die deelnemers accepteerden.

Latentie. De meeste workloads uit die tijd vereisten een nauwe koppeling. Batch-inferentie niet, en dat is de verandering die ertoe doet.

Wat er nu anders is

Isolatie is zo ver verbeterd dat het draaien van een niet-vertrouwde workload een gewoon operationeel vraagstuk is geworden in plaats van een onderzoeksvraag. De workloads die ertoe doen zijn los gekoppeld, zodat een taak elders kan worden uitgevoerd en later kan worden opgehaald zonder dat het geheel uit elkaar valt. En matching is precies het soort doorlopende onderhandeling met veel variabelen waar agents goed in zijn en mensen slecht.

Verrekening is het laatste stuk, en dat is een grootboekvraagstuk: een overeengekomen, fraudebestendige registratie van wie wat aan wie heeft geleverd. Daar dient het distributed-ledgergedeelte voor, en uitsluitend daarvoor.

Er is geen token

Dat is het waard om onomwonden te zeggen, want de woorden rekenkracht, grid en ledger in één alinea hebben een bekende tweede betekenis.

Er is geen token, geen munt, geen verkoop, geen toewijzing en niets om in te beleggen. Verrekening tussen deelnemers is een boekhoudkundige registratie, een duurzame vastlegging van wat er is uitgewisseld, en die wordt geen verhandelbaar instrument. Op het moment dat dat wel zo zou zijn, zou ze verplichtingen op het gebied van effecten en marktmisbruik meebrengen die een bedrijfsbesturingssysteem niet per ongeluk op zich hoort te nemen.

Mocht dat ooit veranderen, dan zou het een gereguleerde activiteit zijn en zou het ook zo worden beschreven, in detail, vóór al het andere op de pagina.

Waar het past, en waar niet

De Grid is een efficiëntiewinst, geen fundament. Een bedrijf dat op één machine draait, komt er nooit mee in aanraking, en al het andere in dit systeem werkt zonder de Grid precies hetzelfde. Dat is bewust: een functie die alleen werkt als er genoeg andere deelnemers opdagen, is een slechte basis om de bedrijfsvoering van wie dan ook van te laten afhangen.

Waar de Grid wel zijn plaats verdient, is het alledaagse geval van een bedrijf dat om drie uur ‘s middags meer hardware heeft dan het gebruikt en om negen uur ‘s ochtends minder dan het nodig heeft. Met een beetje coördinatie zijn dat twee bedrijven die elkaars probleem oplossen.