System

Od góry do dołu

Warstwy są wymienione od najbardziej widocznej do najbardziej podstawowej. Na górze Superinteligencja dostarcza rozumowania: przeczytanie dokumentu, szkic odpowiedzi, porównanie trzech ofert, napisanie zmiany w samym systemie. Pod nią Logika agentowa zamienia to rozumowanie w pracę, w granicach spisanych przez człowieka. Ontologia to model firmy, na którym działają agenci — czym jest klient, zamówienie czy umowa i jakie reguły ich dotyczą. Dane to zapis pod spodem: każdy klient, indeks i dokument przechowywany raz. A Bezpieczeństwo i suwerenność to podstawa, na której stoi wszystko inne: kto może co zrobić, kto co zrobił i gdzie to wszystko działa.

Jak zmiana przechodzi przez warstwy

Załóżmy, że firma zaczyna sprzedawać usługę, której wcześniej nie sprzedawała. Ktoś opisuje ją zwykłym językiem. Agent w warstwie Logiki agentowej, korzystając z modelu wybranego przez warstwę Superinteligencji, proponuje nowe obiekty i reguły w ontologii: samą usługę, strukturę jej ceny, wymagane zatwierdzenia. Człowiek przegląda propozycję i ją zatwierdza. Ontologia zapisuje nową wersję, warstwa danych przechowuje pierwsze zapisy według niej, a warstwa bezpieczeństwa odnotowuje, kto zaproponował, kto zatwierdził i co się zmieniło. Każdy moduł, który sprzedaje, fakturuje albo raportuje, zna teraz nową usługę, bo wszystkie czytają ten sam model.

Tak w praktyce wygląda „budowany przez agentów, a nie przez klikanie”: system rozwija się przez opisanie firmy, a każde rozszerzenie przechodzi tę samą drogę propozycji, zatwierdzenia i zapisu.

Co spina całość

Jeden model danych i jedna ontologia pod każdym modułem oraz jeden zestaw reguł o tym, kto może co zatwierdzić. Warstwy są rozdzielone, żeby każda mogła zmieniać się we własnym tempie; są jednym systemem, żeby nikt nie musiał uzgadniać ich ręcznie.