Ontologia

Dlaczego model, a nie zestaw modułów

Tradycyjne oprogramowanie biznesowe dostarcza swoje wyobrażenie o firmie zaszyte w kodzie: stały ekran klienta, stałe zamówienie, stały obieg zatwierdzeń. Kiedy firma do tego nie pasuje, ludzie obchodzą to w arkuszach, a prawdziwe przedsiębiorstwo oddala się od tego, które opisuje system.

Hurukan zaczyna z drugiej strony. Najpierw opisuje się firmę — jako obiekty, relacje i reguły — a moduły czytają ten opis. Moduł jest sposobem pracy z częścią modelu, a nie osobną bazą danych z własnym pojęciem o tym, kim jest klient.

Co w nim jest

Obiekty to rzeczowniki firmy: klient, dostawca, indeks, zamówienie, umowa, osoba, dokument. Relacje je łączą: to zamówienie korzysta z tamtej umowy ramowej; ten indeks pochodzi od tych dwóch dostawców. Reguły mówią, co musi być spełnione: wycena powyżej progu wymaga drugiego zatwierdzenia; świadectwo musi być ważne w dniu dostawy. Działania to czasowniki: co można zrobić z obiektem, kto może to zrobić i pod jakimi warunkami.

Jak się rozwija

Model rozwija się dalej, bo firma też się rozwija. Kiedy biznes się zmienia — nowa usługa, nowy rynek, nowy obowiązek prawny — agent proponuje zmianę w pojęciach samego modelu. Człowiek ją przegląda, widzi, czego dotyczy, i zatwierdza albo odrzuca. Zatwierdzona zmiana staje się nową wersją, a poprzednia zostaje czytelna, więc każdy zapis da się zrozumieć według modelu, który obowiązywał, kiedy powstał.

Między agentami a danymi

Nad tą warstwą Logika agentowa działa w pojęciach, które określa ontologia: każde działanie, które agent może wykonać, jest tu opisane. Pod nią warstwa Danych przechowuje zapisy, które muszą być zgodne z modelem, więc import, który nie pasuje, zostaje zatrzymany na wejściu, a nie odkryty w raporcie. Bezpieczeństwo i suwerenność nakłada uprawnienia na obiekty i działania, które model nazywa. Ontologia jest umową między wszystkimi trzema.